Ιωαννης Βαρμπομπίτης

Η ΠΣΧ είναι μια πάθηση η οποία εξελίσσεται στην πορεία του χρόνου. Οι διαθέσιμες θεραπείες δυστυχώς δεν μπορούν να προσφέρουν ίαση. Μπορούμε, ωστόσο, είτε να επιβραδύνουμε την πορεία της νόσου ή να προσπαθήσουμε να αντιμετωπίσουμε επιτυχώς τις επιπλοκές αυτής.

Αναφέρεται σε μελέτες ότι η διάμεση επιβίωση χωρίς μεταμόσχευση ήπατος είναι 10 έως 21 χρόνια από τη στιγμή της διάγνωσης.

Κατά καιρούς έχουν δοκιμαστεί πολλά φάρμακα για τη θεραπεία της ΠΣΧ. Δυστυχώς, κανένα φάρμακο δεν έχει φανεί να μεταβάλλει τη φυσική πορεία της νόσου, παρά το γεγονός ότι κάποια φάρμακα μπορεί να βελτιώνουν τους βιοχημικούς δείκτες της χολόστασης και τα σχετιζόμενα συμπτώματα.

H διενέργεια ERCP σε ασθενείς με ΠΣΧ έχει ένδειξη σε συγκεκριμένες περιπτώσεις: για τη λήψη βιοψιών από στενώσεις που είναι ύποπτες για την ανάπτυξη κακοήθειας, όπως και για θεραπευτική αντιμετώπιση σημαντικών στενώσεων που προκαλούν έντονα συμπτώματα. Τέτοια συμπτώματα μπορούν να περιλαμβάνουν ίκτερο, κνησμό ή/και υποτροπιάζουσες λοιμώξεις (χολαγγειίτιδες). Σε αυτές τις περιπτώσεις ο στόχος είναι να πραγματοποιηθεί διαστολή των στενώσεων, ώστε να υποχωρήσει ο ίκτερος και τα σχετιζόμενα συμπτώματα. Η διαστολή αυτή πραγματοποιείται με ασφάλεια με χρήση καθετήρων διαστολής που εισάγονται στο σημείο της στένωσης μέσω του δωδεκαδακτυλοσκοπίου υπό ακτινοσκοπική καθοδήγηση. Επίσης, η ERCP παρέχει τη δυνατότητα να τοποθετηθεί πλαστική ενδοπρόσθεση για περισσότερο ανθεκτικές στενώσεις ή και να αφαιρεθούν λίθοι, εφόσον ενδείκνυται.

Σε γενικές γραμμές αποφεύγονται οι χειρουργικές θεραπείες στην ΠΣΧ λόγω της αυξημένης τους νοσηρότητας και θνησιμότητας. Η μόνη χειρουργική θεραπεία που έχει ένδειξη σε συγκεκριμένες περιπτώσεις είναι η μεταμόσχευση ήπατος. Άτομα που πληρούν τα κριτήρια μεταμόσχευσης πρέπει να παρακολουθούνται από εξειδικευμένες ομάδες και να τοποθετούνται στην αντίστοιχη λίστα αναμονής.